هیچ معبد و مسجد و کلیسایی در جهان ندیدم که مثال قلب مادر درونش این همه صبر و عشق و گذشت و عبادت باشد ...☺

 مادرم که می خندد

دنیا صورتی می شود

و تمام گل های باغچه

با او می خندد

و فضای کوچک اتاق

تنگ تر...

مادرم که دعا می کند

دنیا آبی می شود

و تمام اسمان انگار

توی دست هایش جا می شود...

مادرم که نوازشم می کند

دنیا سبز می شود

و برای تمام پروانه ها

شانه هایم ،

جا کم می اورد

مادرم که گریه می کند

دنیا نارنجی می شود

و غروب از غصه های او

رنگ می بازد

مادرم که نباشد

دنیا خاکستری می شود

تیره

تیره

تیره

مادرم روزت مبارک

شهادت مادرم افسانه نیست…

کاش می شد که کسی می آمد

باور تیره ی ما را می شست

و به ما می فهماند

دل ما منزل تاریکی نیست

اخم بر چهره بس نازیباست

بهترین واقعه همان لبخند است

کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم

که فراموش نگرددکه هنوز انسانیم...!

دل‌ من محکمه ایست که به من می‌گوید :

" همه را دوست بدار ،

به همه خوبی‌ کن ،

و اگر بد دیدی ،

دل‌ به دریای محبت بزن و بخشش کن "

سال نومی شود.زمین نفسی دوباره می کشد.برگ ها به رنگ در می آیند و گل ها لبخند    می زند
و پرنده های خسته بر می گردند و دراین رویش سبز دوباره...من...تو...ما...
کجا ایستاده اییم.سهم ما چیست؟..نقش ما چیست؟...پیوند ما در دوباره شدن با کیست؟...
زمین سلامت می کنیم و ابرها درودتان باد

سال نومبارک...